Bolla og sprengibolla

Já sei sei. Nú eru tveir skemmtilegustu dagar ársins framundan. Dagarnir sem við með lotugræðgi bíðum eftir allt árið. Bolludagur á morgun og Sprengidagur á þriðjudaginn. Ég ætla að detta massa í það.

Kæru vinir, þið getið í fyrsta lagi náð sambandi við mig eftir hádegi á fimmtudaginn, það tekur smá tíma að jafna sig eftir svona daga. Ég verð þó líklega ekki hress fyrr en eftir hádegi á föstudaginn.

SEX APPEAL

Síðastliðinn föstudag fór fram krýning á kynþokkafyllstu konu Íslands á Rás 2. En það er einmitt árlegur viðburður að hlustendur hringja inn og tilgreina þá konu sem að þeim þykir hvað mest sexy og svo mætir kynbomban í viðtal og fær gjafir. Gaman gaman. Að þessu sinni var það Silvía Nótt sem hlaut flest atkvæði hlustenda. Allt gott og blessað með það að Íslendingum þyki þessi heimska, egósentríska, varla talandi söngkona með stjörnu á auganu mest sexy. Ekki misskilja mig, sjálfri finnst mér sköpun karaktersins hennar Silvíu vera það fyndnasta og besta sem hefur gerst á Íslandi í langan tíma. En mér finnst Silvía Nótt miklu meira en bara eitthvað grín. Fyrir mér er Silvíu Nótt ein besta samtímar ádeilu sem hefur komið fram. Ég gaf henni mín atkvæði í Euróvision, enda vil ég að fleiri en við hér heima fái að njóta grínsins. Leikkonan Ágústa Eva hlaut einnig mörg atkvæði og lenti í fjórða sæti. Án þess að vilja leggja einhvern dóm á kynþokka einhverra kvenna vil ég samt segja að það kemur mér ekki á óvart að Ágústa Eva hafi hlotið mörg atkvæði enda mjög falleg, klár, og flott stelpa, já og kynþokkafull.

Ok, það sem að ég hins vegar á erfitt með að skilja og er í raun ástæðan fyrir því að ég er að skrifa um þessa kosningu er að í áttunda sæti á þessum lista, yfir 10 mest kynþokkafullar konur á Íslandi, lenti um það bil 9 ára fígúra í barnaþáttum, hún Solla Stirða. Leikkonan sem að lék Sollu Stirðu á sviði þegar Latibær var sett upp hér komst ekki á lista en litla stirða stelpan í bleika pilsinu var hins vegar kosin af mörgum. Stúlkan sem að leikur Sollu Stirðu í dag er um það bil 12 ára, ætli hlustendur hafi kannski verið að kjósa hana? Við getum líka spurt okkur að því hvort að fólk hafi verið að kjósa Ágústu þegar það gaf Silvíu atkvæði, eða Silvíu þegar það gaf Ágústu atkvæði, en báðar komust þær þó á listann, og hvorug þeirra er 9 ára. Hvort sem var þá vitum við það að einhverju hressu liði þarna úti finnst Solla Stirða mest sexy kona, hún er reyndar ekki kona, á Íslandi.

Silvía Nótt mætti í viðtal á Rás 2 og tók við gjöfum og þakkaði fyrir sig þegar að úrslitin voru tilkynnt. Í þessu viðtali sagði hún einmitt; “ég hef alltaf verið talin kynþokkafull frá blautu barnsbeini”. Þessi setning er auðvitað algjörlega frábær.

Til hamingju

Ísland með að hafa kosið Silvíu Nótt í Euróvision.

Hér er getið þið lesið textan við þetta ógeðslega töff lag http://www.baggalutur.is/profile.php?mode=viewprofile&u=334&n=4096

Klukk

Fjórar vinnur sem ég hef unnið um ævina:
Ég hef verið útvarpskona
Ég hef verið barþjónn
Ég hef verið plötusnúður
Ég hef verið í unglingavinnu

Fjórar bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:
True Romance
Natural Born Killers
American History X
Monty Python and the Holy Grail

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Breiðholt
Anaheim-Ca-USA
Malaga-Spánn
Vesturbær Reykjavíkur

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
Smack the Pony
Murder City
Sex And The City
South Park

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
D.C.
N.Y.
Madrid
Mustiq

Fjórar síður sem ég skoða daglega:
Hi.is
Mbl.is
Nokkrar bloggsíður
Google.com

Fernt matarkyns sem ég held upp á:
Hafrakökur
Beyglur
Þistilhjörtu
Kjötsúpa

Fjórir staðir sem ég myndi heldur vilja vera á núna:
Heima að leggja mig, vildi bara helst vera þar núna er rosa syfjuð.

Fjórir bloggarar sem ég klukka:
Nei ég ætla að slíta keðjuna

Hættulegir karlar

Ef að þið rekist á eitthvað að þessum körlum hér http://www.fbi.gov/mostwant/topten/fugitives/fugitives.htm þá held ég að eina ráðið sé að hlaupa. Ástæðan fyrir því að ég nefni þetta er að ég var í mesta sakkleysi að versla í kvöldmatinn rétt áðan þegar mér fannst ég sjá Donald Eugene Webb, og ég hljóp. Svo var ég að taka eftir því að Robert William Fisher er talinn einn sá hættulegasti í heimi. Er þetta ekki hann Bobby Fisher okkar Íslendinga?

Textabrot dagsins

But Jesus hurt me
When He deserted me / but
I have forgiven Jesus
for all the desire
He placed in me
when there’s nothing I can do with this desire

Það sem að þessi heimur þarf mest á að halda núna er smá ást

Ég heyrði það bara rétt áðan að í dag er Valentínusardagurinn, dagur elskenda. Klukkan að verða tíu að kvöldi og ég fyrst að heyra þetta núna. Ég get sjálfri mér um kennd, þar sem að ég er var með Morrisey í bílnum en ekki útvarpið. Ég er reyndar rosa fegin að hafa ekki gert mér grein fyrir þessu í morgun því þá hefði ég án efa engu komið í verk í dag. Þá hefði ég eytt öllum deginum við stofu gluggann að bíða eftir ungum fallegum manni með hjartalagað konfekt, ilmkerti og kannski geisladisk með lögum Burt Bachara. En af hverju ætli þetta sé ekki allt saman komið nú þegar, ætli þetta komi héðan af? Ég tek enga sénsa og bíð við gluggann.

Með ástarkveðju,
Magga

I belive I can fly

R. Kelly þykir mér leiðinlegasti poppari í heimi.

Ég heiti Magga og ég er 17 ára.

Create a vision

Eini sinni fyrir langa löngu var ég að vinna með manni með stórar fætur. Þessi maður sagði oft við mig; “Magga það eru ekki til nein vandamál, engin vandræði, bara verkefni. Við þurfum bara svo að finna lausnir á þessum verkefnum”. Þessi maður var gangandi sjálfshjálpar bæklingur. Hann sagði líka einu sinni; “Magga, ef að þú ert með annan fótinn í fortíðinni og hin í framtíðinni þá pissar þú á nútíðina”. Svo var hann líka alltaf að tala um að setja sér markmið og annað slíkt. Stundum fannst mér hann mikill viskubrunnur, stundum fannst mér hann bara kjánalegur og stundum botnaði ég ekkert í honum. En allavega þá er ástæða fyrir því að mér varð hugsað til hans.

Málið er að ég er í miklum vandræðum, svo miklum vandræðum að ég geng um gólf og er búin að borða heilan poka af gulrótum. Þegar ég var að hugsa hversu stórt og erfitt þetta mál er þá spurði ég sjálfa mig; hvað myndi Stórfótur gera? Ég hreinlega veit það ekki, og veit ekkert hvað hann er að gera í dag. Málið er að ég er búin að leita um alla íbúð og finn hvergi dagbókina mína. Þetta er ekki svona dagbók þar sem að ég skrifa niður hvernig mér líður eða hvern ég hitti í dag eða neitt svoleiðis, enda væri það of sóðalegt fyrir minn smekk. Þetta er svona venjuleg dagbók þar sem ég skrifa niður öll þau verkefni sem að ég þarf að leysa, og tímasetningar á öllum þeim fundum sem ég þarf að mæta á. Núna hreinlega veit ég ekkert hvað ég á að gera, ég man óljóst að ég á pantaðan tíma hjá tannlækni í næstu viku. Það gæti verið á mánudag en gæti líka verið á miðvikudaginn. Þetta er agalegt, en ég veit að Stórfótur myndi segja mér að þetta væri bara alls ekkert agalegt, heldur bara allt í lagi og mæla svo með því að ég fengi mér smá hvítvín til að slaka betur á. Ég ætla ekki að fá mér hvítvín í dag. Kannski að einhver finni hana og komi henni til skila. Hún er svört, nafnið mitt stendur framan á henni, og í dálknum undir 4. febrúar stendur; Verkefni dagsins; hætta að reykja.

Idolið

Já einmitt, svo verð ég að koma því að að bróðir minn hann Alexander er enn í keppni. Og lesandi góður, við þurfum á þínu atkvæði að halda.

Helgarfrí!

Jæja þá maður bara komin í helgarfrí. Loksins, segi ég nú bara. Ég ætla að kaupa mér 12 kíló af Nóa Kroppi og 7 lítra af Pepsí Max og hafa það bara kósý heima um helgina.

Dagur 6

Já og allt í góðu ennþá.

Alveg er það merkilegt að gamla Magga, sú sem reykti, þurfti að sofa í að minnsta kosti 7 klukkustundir á nóttinni en þessi nýja, sú reyklausa, getur ómögulega sofið lengur en í 5 tíma.

Það að ég sé að tala um sjálfa mig í þriðju persónu er ekkert endilega merki um að mín andlega heilsa sé að bresta. Nei bara ef einhver hélt það.

Kæra dagbók,

Í dag vaknaði ég klukkan 07:15 eins og alla aðra morgna. Ég og dóttir mín fengum okkur morgunverð, hún ristað brauð og ég fuglafóður og kaffi. Eftir að hafa kysst dóttur mína bless og sent hana í skólabílinn las ég fréttablaðið og drakk meira kaffi. Ekki mikið nýtt að frétta í dag. Eftir að hafa unnið í nokkra klukkutíma setti ég æfingafötin í íþróttatöskuna og hélt af stað... Æji ég er bara að djóka. Glætan að ég ætli að fara að lýsa deginum hér eins og einhver fáviti. Ég er eitthvað pínu pirruð í skapi, ég ímynda mér að það sé vegna þeirra óþæginda sem að myndast í líkamanum þegar hann fær ekki allt í einu nikótín, eða kannski er það vegna þess að ég er ekki eins rík, falleg eða vel gefin eins og mig langar að vera. Ég veit að ég væri ekkert hamingjusamari þótt að ég væri ríkari eða fallegri, en ég gæti þá alla vega gert grín af ykkur hinum öllum og liðið vel með það.

Já, ég held að ég hafi ekkert meira um þetta að segja.

Það er algjör vitleysa...

Jæja ég hafði ekki ætlað mér að skrifa eitt einasta orð á þessa síðu, né nokkra aðra um hina miklu ákvörðun að hætta að reykja. Mér fannst það eiginlega alveg út í hött þar sem að ég er konan sem að hættir að reykja. Ég gæti í raun ekki verið konan sem að hættir að reykja nema af því að ég er líka konan sem að byrjar alltaf aftur, eða þar að segja þangað til núna. Ég geri ráð fyrir að flestir í kringum mig hafi ekki nokkra trú á því að þetta gangi í þetta skiptið frekar en fyrri daginn. En ég er hins vegar alveg viss um að ég sé að hætta að reykja í síðasta sinn, það eina sem að ég þarf að gera er að byrja ekki aftur. Við sem að erum alltaf að reyna að hætta, eða bara að tala um að við þurfum að fara að hætta erum ekkert ömurleg. Við erum alls ekkert einhverjir aumingjar sem að falla alltaf. Það hefur bara verið logið að okkur svo lengi að við trúum því að það sé gott að reykja. Hvað með þá sem finnst ennþá töff að reykja og ætla bara að halda því áfram? Já ég veit ekki, þeir eru kannski líka ágætir, eiga bara eftir að sjá í gegnum lygina. Mér þykir vænt um reykingarfólk. Sko, kannski á meðan ég er í fráhvörfum mun ég blogga eitthvað lítilega um reykingar, bara til að hafa eitthvað annað að gera en að kveikja mér í sígarettu, en ég mun samt ekki láta mér detta það til hugar að skrifa um hvað það sé óhollt að reykja og að þeir sem að gera það enn séu að drepa sig. Það virkar ekki á reykingarfólk, hefur aldrei virkað á mig allavega. Reykingafólk gerir sér alveg grein fyrir því að það er fullt af fólki sem að reykir en fær aldrei sjúkdóma, og fullt af fólki sem að reykir ekki en fær samt sjúkdóma, þetta með líkindin virkar ekki þegar líkaminn kallar á sígó. Það eina sem að virkar fyrir mig, sem mun virka núna fyrir mig, er í fyrsta lagi að muna að það er ekkert gott að reykja. Það er bara gott að drepa fráhvarfseinkennin sem fara fljótlega. Í öðru lagi þarf ég að muna að það er í raun miklu auðveldara að hætta að reykja heldur en að halda því áfram.

Ok, vá það er fáranlega gott að vera reyklaus. Þetta er sem sagt dagur 2 hjá mér. Mér líður vel en hefði samt ekki átt að borða þrjár amerískar pönnukökur í brunchinu áðan, mér líður eins og feitum Kana, feitum reyklausm Kana.

Alexander Aron

Á síðasta föstudagskvöld fór ég í Smáralindina til þess að fylgjast með Idolinu beint úr salnum. Ég sat framarlega og gat því séð hvað var að gerast á undan flestum. Rétt áður en að Idolið hófst hafði ég tíma til að hugleiða lífið og tilveruna rétt snöggvast. Ég fylgdist með starfsfólki Stöðvar 2 sem virtist hafa mjög gaman af sinni vinnu, allir mjög skipulagðir en samt rosa glaðir. Það var glatt yfir flestum í salnum, þrátt fyrir að smá spenna hjá nánustu ættingjum söngvaranna færi ekki framhjá neinum. Enda er það algerlega rökrétt, að vera glaður og spenntur þegar náin ættingi er að gera eitthvað sem að skiptir hann miklu máli, eitthvað sem að viðkomandi hefur kannski dreymt um. Á þessari stundu rann það upp fyrir mér hversu gjörsamlega glötuð ég er, hégómleg í meira lagi. Litli bróðir minn sem hefur aldrei þorað að syngja fyrir framan neinn nema tvo í einu (mig og mömmu) er að stíga skref sem að skiptir hann alveg ótrúlega miklu máli og ég sit hér í salnum og hugsa hvað það sé ekki í mínum karakter að vera í áhorfendasal Idolsins, og bið til guðs í hljóði að myndavélin stoppi ekki á mér. Nei ég er ekki 17 ára, ég er 32 ára kona sem hlýt að hafa staðnað einhvers staðar í þroska. Rétt áður en Idolið sjálft hófst tók ég þá ákvörðun að haga mér eins og manneskja og hafa gaman af því að hafa fengið að koma í salinn og sjá þetta svona á undan hinum sem heima sitja, eða eitthvað. Og það var frábært, rosalega gaman. Bróðir minn, sá 9. á svið, var gjörsamlega frábær. Hann var ekki fastur í einhverjum hégómlegum unglinga hugsunum heldur hafði bara gaman að því að syngja á sviðinu. Mér finnst þetta svo merkilegt, það er svo stutt síðan að þessi strákur hefði aldrei trúað því að hann gæti þetta. Já, merkilegir hlutir gerast þegar fólk stígur inní óttan sinn og sýnir hugrekki. Ég hef ekki tök á því að mæta í Smáralindina þetta föstudagskvöldið, en ætla algerlega að mæta aftur, já ef að hann dettur ekki úr keppni. Nei hann gerir það örugglega ekki, vona ekki.

Litla stelpan mín.

Stutt brot af samtali við dóttur mína við kvöldverðarborðið í kvöld.

hún; veistu mamma mér finnst Kastljósið eiginlega alveg hundleiðinlegt, fréttirnar eru eiginlega miklu skárri.
Ég; af hverju?
Hún; nú af því að í fréttunum er líka bara svona alþýðufólk, þú veist, venjulegt fólk. Það hefur verið tekið viðtal við mig í fréttunum, þú og afi hafið verið í blaðið og pabbi oft komið á Stöð 2 og við erum venjulegt fólk. Í Kastljósinu eru bara rithöfundar, listamenn eða poppstjörnur. Venjulegt fólk vill líka fréttir af öðru venjulegu fólki.
Ég; já það er rétt.

Cause after all he´s just a man

Ég hef tekið þá ákvörðun að stíga út úr þægindahringnum og gera eitthvað sem að ég hef aldrei gert áður, en hefur langað að gera lengi. Ég ætla að semja texta við lag, það verður að vera kántrýlag. Ekki get ég samið pönklag, ég er ekki anarkisti, ég er ekkert sérstaklega á móti ríkisstjórninni (þrátt fyrir að ég myndi sjálf taka á annan hátt á sumum málefnum, en ég geri það þá bara þegar ég fer sjálf í pólitík). Ég get engan vegið samið rapp, því að mig dreymir ekki um peninga og stóra rassa alla daga. Ég er of hamingjusöm til þess að semja blús, ég er of strait til að semja rokk og ég kann ekki á jass tónlist. En þar sem að líf mitt getur verið mjög dramatískt, eða svona stundum finnst mér það, er viðeigandi að ég reyni að semja kántrýlag. Ég hef reyndar ekki komið að bestu vinkonu minni í rúminu með kærastanum mínum, sem myndi hjálpa við textasmíðar. Ég veit hreinlega ekki til þess að það hafi verið haldið framhjá mér síðan að ég hætti með fyrsta kærastanum mínum. Ég byrjaði með honum fjórtán og hætti með honum sextán ára. Hann var nú meiri kallinn. Hann fór í sleik við bekkjarsystur mína, og ég hætti með honum. Eftir um það bil tvo daga kom hann grátandi og sagði mér að hann elskaði enga nema mig og að ég þyrfti hreinlega að fyrirgefa honum því annars myndi hann deyja. Ég vildi ekki hafa dauða hans á samviskunni þannig að ég fyrirgaf, svo hafði líka Tammy Wynette fyrirgefið svo það hlaut að eiga að vera þannig. Já einmitt, það sem að ég lærði af þessu sambandi var að fyrirgefningar eru bara fyrir kjána. Áður en ég vissi af var fyrsta ástin mín búinn að fara í sleik við allar stelpurnar í bekknum, og hann grét í hvert skipti. Ég get reyndar ekki samið texta um þessa reynslu því að sárið sem að myndaðist á hjarta mínu á unglingsárunum er svo löngu gróið. Kannski að ég semji um hvernig það er að horfa uppá vinkonu sína mynda ástarsamband með fyrirverandi kærasta, nei þar sem að mér er nokk sama þá eru nú ekki miklar tilfinningar þar. Kannski að ég semji texta um það hvernig það er að vera miðaldra kona að reyna að ganga í augun á ungum dreng sem keyrir um á mótórhljóli og spilar á trommur. Nei, það er of pervertískt fyrir kántrý.

Æji, ég finn eitthvað út úr þessu.